"Emancipatorisch fotograferen van
mensen met een beperking."
|
Mensen met een beperking zien er meestal anders uit dan mensen zonder een beperking. Toch hebben we allen onze eigen beperking. We hebben bijvoorbeeld angst om voor een groot publiek te praten of we slagen er niet in om een borstelrekje aan de muur te monteren. We hebben kritiek op ons uiterlijk: ik ben te klein, mijn gezicht is niet symmetrisch etc. Ieder mens heeft zijn eigen beperking en ieder mens is het waard om bekeken en gefotografeerd te worden. Grenzen vervagen en de hokjesmentaliteit is totaal achterhaald.
In
de loop van 1996 fotografeerde ik mensen met een lichamelijke
en verstandelijke beperking. Deze beelden illustreren de
werkmap van het LUKIDO-principe, een methodiek voor de vorming
van personen met een verstandelijke handicap waarbij via een
gerichte en sfeervolle combinatie van LUisteren, KIjken en
DOen de doelgroep meer ontvankelijk wordt voor hetgeen hen
aangeboden wordt en zich hierdoor meer openstelt voor vorming.
Mijn intentie was en is mensen met een of andere beperking op
een respectvolle manier in beeld te brengen. Dit kan je doen
door nadruk te leggen op hetgeen ze wel kunnen, wat ze graag
doen, de warmte die ze uitstralen, hun concentratie bij de
uitvoering van een op het eerste zicht eenvoudige handeling.
Iedereen van ons wil een warm nest, liefde, In 1997
ontwikkelde ik mijn foto-workshop “Portret = Zelf-Portret ?!”.
De workshop heeft als thema: Wie ben ik? Hoe kijk ik naar
mezelf? Klopt dat beeld met wat anderen over mij denken? Het
is een reflectie over wie je bent en hoe je dat kan tonen.
Over hoe je een verhaal kan vertellen over jezelf, hoe je je
voelt en hoe je dat verhaal kan comprimeren in een Deze participanten tekenen, vertellen, verwoorden antwoorden op vragen naar zichzelf. Soms maken ze een gedichtje. Bij het maken van hun zelfportret krijgen ze de draadontspanner zelf in handen en beslissen ze zelf wanneer de ontspanknop ingedrukt wordt. Op deze manier krijgen ze een zekere autoriteit. De verantwoordelijkheid wordt bij hen gelegd ten voordele van hun zelfvertrouwen. Ze
worden evenwaardig gefotografeerd als de andere participanten
van mijn workshops zoals ouders van verongelukte kinderen, Verder lezen: Braet Hilde, De kracht van een foto, Antwerpen – Apeldoorn Garant, 2012. |