how to make a website for free

Het zelf(in)beeld.


Met de steun van het Vermeylenfonds voerde ik een concreet onderzoeksproject uit naar die fotografie die ingezet wordt om veranderingsprocessen op persoonlijk en op maatschappelijk vlak te activeren. Als doelgroep koos ik vrouwen tussen 45 en 60 jaar. 

Mensen worden op steeds jongere leeftijd (vanaf 40-45 jaar) ‘oud’ verklaard en worden dan als niet of minder productief en weinig flexibel ervaren. Vandaag zijn ‘jeugdig’ en ‘jong’ de norm geworden en ‘ouderen’ worden al snel opzij gezet en afgeschreven. Voor vrouwen geldt dit nog zo veel meer dan voor mannen. Enerzijds omdat vrouwen nog altijd ondergewaardeerd worden in de westerse samenleving, anderzijds omdat vrouwen, veel meer dan mannen, gebukt gaan onder de lichamelijke veranderingen die zij ondervinden. Reclame en media hebben hierbij een nefaste invloed door het voortdurend benadrukken van de ‘uitwendige’ jeugdigheid en schoonheid van jonge meisjes terwijl vrouwen van 45+ enkel worden getoond als oma of als rusthuisbewoner. Deze wijze van representatie is niet alleen een aanslag op de elementaire rechtvaardigheid, ze is bovendien in ruime mate mee verantwoordelijk voor de wijze waarop mensen denken dat vrouwen van 45+ zouden moeten, kunnen, mogen, willen zijn. Niettegenstaande vrouwen van 45+ in aantal sterk (meer dan 50 % van de vergelijkbare leeftijdscategorie) vertegenwoordigd zijn in onze samenleving, komen ze slechts minimaal (20 %) aan bod in de media.

Het is opvallend dat de vertegenwoordiging van vrouwen uit de leeftijdscategorie tussen 20 en 34 jaar - niet toevallig deze die geassocieerd wordt met mooi, sexy, sterk en gezond en dus productief - overeenstemt met hun vertegenwoordiging in de werkelijkheid. Vrouwen boven de 40 zijn afwezig in het maatschappelijk debat zoals het in de media wordt getoond. Ze worden onzichtbaar en dus maatschappelijk onbestaande. Bovendien hebben vrouwen dikwijls de neiging om zich op de achtergrond te plaatsen, om zich weg te cijferen ten voordele van het gezin en van de (klein)kinderen. Dit alles resulteert in een tanend zelfvertrouwen waaraan de cosmetische industrie en de plastische chirurgie veel geld verdienen. 

Kan een fotoworkshop over zelfportret bijdragen tot een reflectie over jezelf en daardoor het zelfvertrouwen opkrikken?

Achttien vrouwen werden ondergedompeld in de wereld van de portretfotografie. Ik toonde hen de verschillende genres in de portret- en zelfportret-fotografie, de mogelijkheden om een zelfportret te realiseren en ik stimuleerde hen om creatief te reflecteren over zichzelf. In een voorafgaande brief suggereerde ik hen om ook een rekwisiet of een accessoire mee te brengen die iets over hen vertelde. Mensen worden verondersteld om steeds lachend en vrolijk op de foto te verschijnen. Maar is de lach ook geen masker? Moet men persé willen behagen of is daarentegen een krachtige expressieve foto aantrekkelijker? La beauté sera convulsive ou ne sera pas, poneerde André Breton in Nadja (1928). De fotografie die beklijft is de fotografie die weigert de platgelopen paden te betreden. Ik stimuleerde hen om karaktervolle portretten te (laten) maken. 

Nadien werd iedereen uitgenodigd voor een interview waarbij ik peilde – eerst zonder en dan met de geselecteerde foto – naar de intrinsieke en instrumentele effecten die de fotoworkshop had teweeggebracht.

En wat bleek? Allen hebben veel geleerd over fotografie. Ze hebben tevens intens nagedacht over hun zelfbeeld en over hun positie binnen de maatschappelijke context. De overgrote meerderheid van de vrouwen zijn met een zelfbewust en goed gevoel weggegaan. Door hun expliciete toestemming hun portret te publiceren en tentoon te stellen dragen ze bij tot hun zichtbaarheid in een maatschappij vol vooroordelen en stereotyperingen van vrouwen boven de 45 jaar. 

Dit is een beperkt onderzoek. Deze bevindingen kunnen niet zomaar veralgemeend worden maar ze sluiten wel aan bij de resultaten in andere casestudies. Het is ook niet zo evident om ‘welbevinden’ en ‘weerbaarheid’ te meten. 

The Self(in)Image

With the support of the Vermeylenfonds, I set up a concrete research project on photography, used to activate changing processes at a personal and a social level. My target group were women between the ages of 45 and 60 years. 
It is the age that people are considered old and less (or even not) productive or flexible… and it is still decreasing. Today “youthful” and “young” have become the norms, while “elderly people” are easily set aside or put off. This is even more true for women compared to men of the same age, on the one hand because women are still underestimated in western society, and on the other because they are weighed down with the physical changes they undergo, much more than men. Publicity and the media have a baleful influence on this because they constantly highlight the “external” youth and beauty of young girls, while women over 45 are only shown as grandmothers or as residents of rest homes. Not only is this representation an offence against elementary justice, it is also one of the factors that determine how people imagine that women over 45 should, can, have to or want to be. Although in our society women over 45 are well represented in numbers (they constitute more than 50% of their age category), they are not in the media, where they only get 20% of the time. However, the representation in the media of women in the age category of 20 to 34, not accidentally the same one that is associated with beautiful, sexy, strong, healthy and therefore productive women, corresponds to their representation in society! Women over 40 are not participating in the social debate as shown in the media. They are made invisible and therefore socially non-existent. Moreover, women often tend to push themselves into the background, or to efface themselves in favour of their families and (grand) children. All of this results in declining self-confidence... and it is big business for the cosmetics industry and plastic surgeons.
Can a photography workshop on self-portrayal contribute to self-contemplation and boost a person’s self-confidence?
Eighteen women let themselves get immersed in the world of portrait photography. I showed them the different genres in (self-) portrait photography and the possibilities to create a self-portrait, motivating them to actively reflect upon themselves. In a letter I wrote to them before we started, I suggested they take some object or accessory that said something about themselves. People are generally supposed to be laughing joyfully in photographs. But isn’t a smiling or laughing face just another mask? Is it really necessary to try to please, or is a powerful, expressive photograph more attractive? La beauté sera convulsive ou ne sera pas, said André Breton in Nadja (1928). The kind of photography that really makes a lasting impression is the one that refuses to conform. I motivated them to make portraits (or to have them made) with character. 
Afterwards, I invited everybody to an interview, where I investigated the intrinsic and instrumental effects produced by the photography workshop (first without, then with the selected photograph).
It turned out that the women had all learned a lot about photography. They had also thought intensely about their self-image and their position in the social context. Most of them left with a higher self-awareness and a good feeling about themselves. By giving their explicit authorisation to publish and exhibit their portraits, they are contributing to increasing their visibility in a society full of prejudices and stereotypes about women over 45. 
This study was done on a very limited scale and its findings cannot be generalised just like that. However, they do confirm the results of other case-studies. Besides, it is not easy to measure things like well-being and psychological hardiness...

"De Kracht van een foto"   "The power of a photo"
ISBN: 978908139135